هتل گلدستون هاوس تورنتو: تاریخ، هنر و معماری در قلب کوئین وست - مجله پیکوشو

منبع مقاله: هتل گلدستون تورنتو کانادا (Gladstone Hotel)

نگاهی به تاریخچه پرفراز و نشیب

تولد یک بنای باشکوه با دستان یک زن کارآفرین (1880-1889)

داستان هتل گلدستون با داستان استقامت و کارآفرینی یک زن به نام سوزانا رابینسون گره خورده است. در سال 1880، همسر او، نیکسون رابینسون که یک هتلدار و آبجوساز بود، ملکی را که در آن زمان «هتل بردی» نام داشت، خریداری کرد. متأسفانه، نیکسون اندکی پس از خرید ملک در ژوئیه 1880 به طور ناگهانی درگذشت و سوزانا را با سیزده فرزند تنها گذاشت.

پس از این فقدان، سوزانا شجاعانه تصمیم گرفت کسب‌وکار خانوادگی را ادامه دهد. او مدیریت هتل موجود را بر عهده گرفت و آن را به عنوان یک "خانه یک دلاری در روز" تبلیغ می‌کرد. در اواخر دهه 1880، او معمار برجسته تورنتویی، جورج مارتل میلر (George Martell Miller)، را مأمور کرد تا یک هتل جدید و باشکوه طراحی کند. میلر (1933-1854) یکی از معماران پرکار و سرشناس آن دوره بود که دفتر معماری خود را در سال 1886 تأسیس کرد و آثار مهمی چون تالار انزلی (Annesley Hall) در کالج ویکتوریا و ساختمان‌های متعددی در دانشگاه گوئلف را در کارنامه خود دارد.

ساختمان جدید بین سال‌های 1889 و 1890 ساخته شد و به نام خیابان مجاور، یعنی خیابان گلدستون که به افتخار ویلیام اوارت گلدستون، نخست‌وزیر وقت بریتانیا نام‌گذاری شده بود، نام گرفت. سوزانا به همراه سیزده فرزندش در هتل زندگی و آن را به عنوان یک کسب‌وکار خانوادگی اداره می‌کردند. هتل به دلیل مدیریت خانوادگی و فضای امنی که داشت، به سرعت شهرت یافت، تا جایی که گفته می‌شد "تنها مکان امنی است که یک عمه خانم بزرگ می‌تواند به تنهایی در آن اقامت کند". موقعیت استراتژیک هتل در نزدیکی ایستگاه قطار پارک‌دیل و نمایشگاه ملی کانادا (CNE) و همچنین کسب مجوز فروش نوشیدنی‌های الکلی به عنوان یکی از اولین هتل‌ها در انتاریو، به موفقیت اولیه آن کمک شایانی کرد.

دوران افول و تولدی دوباره با چشم‌انداز هنری (دهه 1950 تا 2005)

در اواسط قرن بیستم، هتل گلدستون از شکوه اولیه خود فاصله گرفت و به یک پانسیون ارزان‌قیمت (flophouse) برای کارگران و افراد حاشیه‌نشین تبدیل شد. این روند فرسایشی ادامه داشت تا اینکه در سال 2000، خانواده زایدلر (Zeidler) که به خاطر پروژه‌های نوآورانه شهری شهرت داشتند، هتل را خریداری کردند. رهبری این تحول بر عهده کریستینا زایدلر، هنرمند و فیلم‌ساز، و پدرش، معمار برجسته ابرهارد زایدلر بود.

با الهام از جمله معروف شهرساز برجسته، جین جیکوبز، که می‌گوید "ایده‌های نو باید از ساختمان‌های کهنه استفاده کنند"، خانواده زایدلر فرآیند بازسازی گسترده‌ای را از سال 2003 آغاز کردند که در سال 2005 به پایان رسید. هدف آن‌ها فراتر از مرمت یک بنای تاریخی بود؛ آن‌ها می‌خواستند هتل را به یک مقصد گردشگری-فرهنگی بین‌المللی و مرکزی برای جامعه هنری کانادا تبدیل کنند. در طول بازسازی، ضمن نوسازی کامل زیرساخت‌ها، ویژگی‌های تاریخی مانند دیوارهای آجری نمایان حفظ شد و فضاهای عمومی مانند بار برای حفظ ارتباط با جامعه محلی باز ماندند.

فصلی جدید: گلدستون هاوس (2020 تاکنون)

در مارس 2020، هتل به شرکت‌های Streetcar Developments و Dream Unlimited فروخته شد؛ شرکت‌هایی که در زمینه بازسازی پروژه‌های تاریخی شهرت دارند. پس از یک بازسازی دیگر، هتل در سپتامبر 2021 با نام اصلی و تاریخی خود، گلدستون هاوس، که بر روی کتیبه‌های قدیمی ساختمان حک شده بود، بازگشایی شد. این بازسازی ضمن حفظ عناصر تاریخی، فضایی مدرن و هنری به هتل بخشید و تعداد اتاق‌ها به 55 واحد افزایش یافت.

معماری: شاهکار سبک رومانسک ریچاردسونی

هتل گلدستون هاوس نمونه‌ای برجسته و درخشان از سبک معماری رومانسک ریچاردسونی (Richardsonian Romanesque) است. این سبک که نام خود را از معمار آمریکایی، هنری هابسون ریچاردسون، گرفته است، بر استحکام، ماندگاری و استفاده از مصالح سنگین و طبیعی تأکید دارد.

• نمای سنگی و آجری: مشخصه اصلی این سبک، ترکیب سنگ‌های نتراشیده و زبر (rough-cut stone) با آجر قرمز است که ظاهری باصلابت و در عین حال گرم به ساختمان می‌بخشد.
• پنجره‌های قوسی: قوس‌های نیم‌دایره‌ای، پهن و دراماتیک بر فراز پنجره‌ها و ورودی‌ها، از دیگر ویژگی‌های شاخص این بناست.
• برج گوشه: برج استوانه‌ای سه طبقه در گوشه ساختمان، یک نقطه کانونی و عنصر نمادین برای هتل است. این برج در گذشته دارای یک گنبدک چوبی (cupola) بود که در دهه 1940 به دلیل فرسودگی برداشته شد.
• جزئیات تزئینی: سنگ‌کاری‌های کنده‌کاری‌شده شامل سرشیرها، گارگویل‌ها، نقوش منحنی و بالکن‌های فرفورژه، به غنای بصری نمای ساختمان افزوده‌اند.

آسانسور تاریخی: گوهری در قفس پرنده

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های تاریخی هتل، آسانسور دستی و قفسی‌شکل آن است که هنوز هم فعال است.

• تاریخچه و کارکرد: این آسانسور که توسط شرکت اوتیس (Otis) ساخته شده، در حدود سال 1907 نصب گردیده است. این آسانسور به سبک "قفس پرنده" (Bird Cage) طراحی شده و یکی از آخرین آسانسورهای با کنترل دستی در تورنتو به شمار می‌رود. اپراتور با استفاده از یک اهرم در داخل کابین، حرکت و توقف آن را به صورت دستی کنترل می‌کند.
• اهمیت فرهنگی: این آسانسور که برای سال‌ها متروکه و پشت دیوار پنهان شده بود، در جریان بازسازی سال 2005 دوباره کشف و به شکوه اولیه خود بازگردانده شد. امروزه این آسانسور نه تنها یک وسیله حمل‌ونقل، بلکه یک "اثر هنری در حال کار" و بخشی جدایی‌ناپذیر از تجربه اقامت در هتل محسوب می‌شود.

هنر در کانون توجه: دگردیسی به یک قطب فرهنگی

گلدستون هاوس بیش از یک هتل، یک گالری زنده، پویا و یک انکوباتور فرهنگی است. تعهد به هنر که توسط خانواده زایدلر پایه‌گذاری شد، در تمام بخش‌های این مجموعه جریان دارد و آن را به یک قطب خلاقیت در تورنتو تبدیل کرده است.

اتاق‌های هنری: از 37 اثر تا 55 داستان هنری

یکی از نوآورانه‌ترین جنبه‌های بازسازی سال 2005، پروژه "اتاق‌های طراحی‌شده توسط هنرمندان" بود. خانواده زایدلر با برگزاری یک رقابت عمومی، از هنرمندان، طراحان و معماران محلی دعوت کردند تا هر یک از 37 اتاق هتل را طراحی کنند. این فلسفه در بازسازی 2021 نیز ادامه یافت و گسترش پیدا کرد. اکنون هر یک از 55 اتاق هتل، میزبان آثار هنری منحصربه‌فرد از بیش از 50 هنرمند محلی تورنتو است که شامل نقاشی، ملیله‌دوزی و حتی تابلوهای نئونی می‌شود. در واقع، 41 اتاق دارای آثار هنری اصیل هستند که به مهمانان اجازه می‌دهد به معنای واقعی کلمه، در یک اثر هنری زندگی کنند.

برنامه‌های هنری کلیدی

• فستیوال "Come Up To My Room" (CUTMR): این نمایشگاه سالانه طراحی جایگزین که از سال 2004 آغاز شد، یکی از شاخص‌ترین رویدادهای هتل است. در این فستیوال، هنرمندان و طراحان با خلق اینستالیشن‌های سایت-اسپسیفیک (site-specific)، فضاهای هتل را به شیوه‌های تجربی و دراماتیک دگرگون می‌کنند. CUTMR به هنرمندان فرصت می‌دهد تا بدون محدودیت‌های تجاری، ایده‌های نو را بیازمایند و مرزهای بین هنر و طراحی را جابجا کنند.
• برنامه هنرمند مقیم (Artist-in-Residence): گلدستون هاوس با اختصاص یک استودیوی هنری، از هنرمندان تجسمی برای اقامت‌های سه‌ماهه دعوت می‌کند. این برنامه که از سال 2021 آغاز شده، به هنرمندان فضای کار رایگان می‌دهد و در مقابل، آن‌ها با برگزاری کارگاه یا نمایش آثارشان، با مهمانان و عموم مردم تعامل می‌کنند و به سرزندگی هنری هتل می‌افزایند.

ملودی بار و کاست: قلب اجتماعی و فرهنگی هتل

"ملودی بار" (Melody Bar) نقشی حیاتی در هویت اجتماعی هتل ایفا کرده است. پیش از بازسازی، این بار به خاطر شب‌های کارائوکه افسانه‌ای‌اش که نزدیک به 15 سال ادامه داشت، شهرت داشت و افراد از نسل‌ها و گروه‌های مختلف اجتماعی-از پانک‌ها و دگرباشان گرفته تا دانشجویان و افراد مسن محله- را در فضایی صمیمی گرد هم می‌آورد. پس از بازسازی سال 2005، ملودی بار به سرعت به عنوان یک پناهگاه امن و فضایی پذیرا برای جامعه هنری و کوئیر (دگرباشان جنسی) تورنتو شناخته شد. این بار میزبان رویدادهای مشهوری شد که بر اهمیت فرهنگی آن افزود:

• درگ برانچ (Drag Brunch): این رویدادهای محبوب آخر هفته که از نوامبر 2018 با میزبانی "میس موکو" (از چهره‌های شناخته‌شده برنامه تلویزیونی Drag Race کانادا) آغاز شد، ترکیبی از سرگرمی، غذا و اجراهای هنرمندان درگ است.
• کاباره‌های کوئیر و موسیقی زنده: این بار به طور منظم میزبان انواع کاباره‌ها، اجراهای زنده و رویدادهای هنری است که تنوع جامعه هنری و کوئیر شهر را به نمایش می‌گذارد.

پس از بازسازی سال 2021، این فضای افسانه‌ای با نام کَست (Cassette) بازگشایی شد تا با الهام از گذشته و نگاه به آینده، به حیات خود به عنوان یک مرکز فرهنگی ادامه دهد.

اقامتگاه‌ها و امکانات (پس از بازسازی 2021)

بازسازی اخیر، ضمن افزایش تعداد اتاق‌ها به 55 واحد، تجربه‌ای مدرن و هنری از اقامت را ارائه می‌دهد.

• طراحی داخلی اتاق‌ها: طراحی داخلی توسط شرکت الاستیک اینتریورز (Elastic Interiors) انجام شده و بر بهینه‌سازی فضا با بهره‌گیری از سقف‌های بلند و پنجره‌های بزرگ تمرکز دارد.
  • ترکیب تاریخ و مدرنیته: دیوارهای آجری اصلی مرمت شده و در کنار مبلمان مدرن و مینیمالیستی، فضایی گرم و دلنشین ایجاد کرده‌اند. در اتاق‌هایی که فاقد آجرکاری اصلی بودند، از روکش آجر برای حفظ یکپارچگی طراحی استفاده شده است.
  • امکانات مدرن: اتاق‌ها مجهز به حمام‌های مدرن با دوش‌های شیشه‌ای، محصولات بهداشتی دست‌ساز محلی، ملحفه‌های لوکس و پرده‌های خاموشی (blackout) هستند. برای استفاده بهینه از فضا، سینک‌ها در برخی اتاق‌ها به بخش اصلی منتقل شده‌اند.
  • انواع اتاق‌ها: اتاق‌ها در دسته‌بندی‌های مختلفی مانند «استودیو کوئین» (Studio Queen) با مساحت 180 فوت مربع و «لافت کینگ» (Loft King) با مساحت 310 فوت مربع ارائه می‌شوند.
• فضاهای عمومی: علاوه بر اتاق‌ها، فضاهای عمومی مانند یک کتابخانه در طبقه چهارم و یک اتاق بیلیارد در طبقه سوم با عکس‌های آرشیوی از روزهای ابتدایی تأسیس هتل تزئین شده‌اند.

پذیرایی و رستوران‌ها

خانه گلدستون سه فضای اصلی برای پذیرایی ارائه می‌دهد که هر یک کانسپت متفاوتی دارند.

• کافه گلدستون (Gladstone Café): این کافه با فضایی روشن، دلباز و غیررسمی در لابی هتل، مکانی عالی برای صرف صبحانه، برانچ آخر هفته یا یک میان‌وعده در طول روز است. این فضا که با نام بیسترو + بار گلدستون هاوس نیز شناخته می‌شود، برای شام نیز با منویی از غذاهای بیسترو-استایل و کوکتل‌های خلاقانه پذیرای مهمانان است.
• کَست (Cassette): این فضا که جایگزین "ملودی بار" شده، یک رستوران، بار و محل برگزاری رویدادهای زنده با الهام از سبک رترو است. طراحی داخلی آن با 21 گوی دیسکو، نورهای نئون، میزهای اشتراکی و نیمکت‌های دنج، فضایی پرانرژی ایجاد کرده است. منوی آن شامل بازآفرینی غذاهای کلاسیک و راحت (comfort food) با رویکردی مدرن و کوکتل‌های نوآورانه است. این مکان میزبان موسیقی زنده، دی‌جی، کارائوکه و نمایش‌های درگ است.

رویدادهای خصوصی و جلسات

هتل گلدستون با فضاهای چندمنظوره و زیبا، میزبان انواع رویدادهای خصوصی از عروسی تا جلسات کاری است.

• سالن رقص (Ballroom): این سالن با مساحت 1150 فوت مربع، با کفپوش چوبی روشن، دیوارهای آجری بازسازی‌شده و لوسترهای مدرن، فضایی خیره‌کننده برای رویدادهای بزرگ است. ظرفیت آن برای پذیرایی نشسته 100 نفر و برای رویدادهای کوکتل (ایستاده) تا 180 نفر است و به سیستم صوتی یکپارچه و سرویس بهداشتی خصوصی مجهز است.
• اتاق رابینسون (Robinson Room): این فضا که با نام "The Record Room" نیز شناخته می‌شود، با مساحت 432 فوت مربع، برای جلسات و گردهمایی‌های کوچک‌تر ایده‌آل است. ظرفیت آن 32 نفر برای پذیرایی نشسته و 40 نفر برای رویدادهای کوکتل است و دارای سرویس بهداشتی خصوصی، ورودی مجزا و کتابخانه ضبط خصوصی با گرامافون است.
• کَست (Cassette): این فضا با ظرفیت 90 نفر به صورت نشسته و تا 200 نفر به صورت ایستاده، برای مهمانی‌ها و رویدادهای اجتماعی که نیاز به صحنه اجرا دارند، مناسب است.
• بسته‌های ویژه: هتل پکیج‌های ویژه‌ای برای جلسات کاری (شامل صبحانه، ناهار و میان‌وعده) و منوهای سفارشی برای مراسم عروسی ارائه می‌دهد.

موقعیت مکانی: محله خلاق وست کوئین وست

هتل گلدستون هاوس در شماره 1214 خیابان کوئین غربی (Queen Street West) و در قلب محله‌ای به همین نام واقع شده است. محله وست کوئین وست که توسط مجله Vogue به عنوان یکی از جالب‌ترین محله‌های جهان معرفی شده، مملو از گالری‌های هنری، بوتیک‌های مستقل، کافه‌ها و سالن‌های موسیقی زنده است.

خلاصه

هتل گلدستون هاوس، قدیمی‌ترین هتل فعال تورنتو، یک بنای تاریخی نمادین است که داستان تأسیس آن با اراده زنی کارآفرین به نام سوزانا رابینسون در سال 1889 آغاز شد. این ساختمان که توسط معمار برجسته، جورج مارتل میلر، به سبک معماری رومانسک ریچاردسونی طراحی شده، با نمای سنگی و آجری و برج گوشه خود شناخته می‌شود. نقطه عطف تاریخ معاصر هتل، بازسازی سال 2005 توسط خانواده زایدلر بود که آن را به یک قطب فرهنگی تبدیل کرد. این تحول با پروژه‌هایی مانند طراحی 37 اتاق توسط هنرمندان، فستیوال سالانه "Come Up To My Room" و برنامه هنرمند مقیم محقق شد. پس از بازسازی 2021، هتل با 55 اتاق که هر یک میزبان آثار هنری از بیش از 50 هنرمند محلی است، بازگشایی شد. ملودی بار سابق اکنون با نام کَست (Cassette) به عنوان یک مرکز فرهنگی پرجنب‌وجوش با رویدادهایی مانند "درگ برانچ" به فعالیت خود ادامه می‌دهد. از ویژگی‌های منحصربه‌فرد دیگر آن می‌توان به آسانسور تاریخی قفسی‌شکل ساخت شرکت اوتیس اشاره کرد. هتل همچنین دارای فضاهای رویدادی متنوعی مانند سالن رقص و اتاق رابینسون برای برگزاری مراسم و جلسات است. گلدستون هاوس نمادی از ترکیب موفق تاریخ، معماری، هنر و زندگی شهری معاصر در محله پرجنب‌وجوش وست کوئین وست تورنتو است.